wątpliwość

Ziębuszka raczy mnie mądrymi cytatami, które zawsze choć na chwilę mnie zatrzymują.

Czasami bywam szalona, zrozpaczona, skrajnie nieszczęśliwa... lecz dzięki temu wszystkiemu mam nadal całkowitą pewność, że doświadczanie życia 
to wspaniała rzecz.

(Agatha Christie)

Na pewno trwanie życia jest rzeczą piękną. Ciągłe posiadanie szans na poprawianie jego jakości, dążenie do pełni, oddychanie... I wszystko się zgadza, ale zapytałabym przy tej okazji, z jakiego miejsca autorka wypowiada te słowa? W jakim momencie życia się znajduje, jaka jest kondycja jej duszy i ciała?

Widziałam w życiu bardzo dużo bólu, ludzką bezsilność spowodowaną postępującą chorobą, brak sprawczości w sytuacjach, gdy człowiek przegrywa walkę z silniejszym przeciwnikiem, niemoc spowodowaną doznanymi ranami, niepełnosprawność tak dokuczliwą, że serce kraje się na sam widok. Przypomniała mi się przy tej okazji twórczość Kochanowskiego, który w swoich Pieśniach promował stoicyzm i epikureizm, na podstawie których przedstawił receptę na życie, stawiając się w roli mentora, ale kiedy doświadczył głębokiej straty, fundament bytu nagle się zawalił, a jego światopogląd runął. Z tego załamania zrodziły się Treny. Wbrew powszechnemu poglądowi ostatni utwór cyklu wcale nie jest dowodem uporania się twórcy z traumą, badacze literatury znajdują na to dowody. Czy życie nadal pozostaje wspaniałą rzeczą? Czy może nią być, jeśli człowiek nie zdoła uporać się z własnymi traumami? Czy ma szansę cieszyć się nim i doceniać jego wartość?

Nie odpowiem na te pytania. Wiem tyle tylko, że podziwiam tych, którzy pomimo trudności, z jakimi nieusatnnie się mierzą, potrafią odnaleźć sens życia i posiadać pogodę ducha, a tych, których życie jednak złamało, bo przecież i tak bywa, otaczam zrozumieniem.