lęk

– Czy można przestać się bać? – zagadnęło zatrwożone i zmęczone Serce.

– Czego konkretnie? – zapytał dociekliwy Rozum.

– Wszystkiego. Życia, ludzi.

– Życia trzeba się uczyć, a ludzi poznawać. 

– Łatwo powiedzieć – zasmuciło się Serce.

– Tak, łatwo powiedzieć, pamiętaj jednak, że to, co trudne, nie znaczy, że niemożliwe.

superwizja nauczycielska

Wiadomo, nauczyciel to robot – nie człowiek – który nie czuje, nie przeżywa, nie marudzi i świetnie radzi sobie z każdą przytłaczającą sytuacją, jaka spotyka go w szkole. Nigdy nie traci nad sobą kontroli, prezentując przy tym wzór godny naśladowania, dlatego podczas porannego spotkania w pokoju nauczycielskim TEORETYZUJE tylko na temat możliwych sposobów ekspresji.

– Dobrze byłoby czasami sypnąć soczystą wiązanką – rozmarzyła się o świcie jedna z koleżanek – I użyć słów, jakich nie wymyśliłby sam diabeł.

Tych na K, CH i P. Przykładów nie podam, bo przecież mnie – nauczycielce z krwi i kości – nie przeszłyby one przez gardło. Ba, ja takich słów nawet nie znam.

– A czy ksiądz – zadaję pytanie pedagogowi w sutannie, który wszedł właśnie do pokoju nauczycielskiego – Używa czasami brzydkich słów?

– Oczywiście – mówi z pewnością w głosie i jakby o oczywistości – Włańczam, poszłem, wziąść.

(16 września 2022)

nauczyciel życia

życie uczy cię życia

najlepszy belfer w dziejach świata

umiesz już ze sprawnością mistrza

pod powłokami ciała ukrywać strach

w momencie próby zamykasz serce

po raz kolejny połykasz łzy

pokornie schylasz znów swoją głowę

kieszenie masz pełne dumy

posłuchaj głosu nauczyciela

nie proś o miłość troskę uwagę

spójrz w stronę właściwych ludzi

kierunek światło kierunek wiatr

z wdzięcznością – …