rób swoje

– Już nie wzlecę, nie pofrunę, nie dam rady – powiedziała przygnieciona troską Dusza.

– W takim razie połóż się wygodnie i odpocznij – odparł mądry Rozum.

– A co potem? 

– Potem zajrzyj na dno serca. Iskierka nadziei, której szukasz, jest w tobie. Przecież ONA zostawiła ją dla ciebie, mówiąc: „Stań twardo na tych swoich małych stópkach i rób swoje. Nikt nie obiecywał, że będzie łatwo”. 

(27 października 2022)

odeszłaś

 nigdy nie powiedziałaś, że mnie kochasz

nigdy nie powiedziałam, że Cię kocham

nie żałuję

łączyła nas miłość

19.02.1951–20.10.2022

ONA

– Po co mi to było? – zapytała pogrążona w żalu Dusza – Po ponaddwudziestoletniej znajomości musimy się rozstać. Zostaje tylko ból i łzy. Trzeba było się nie angażować.

– Ale w czasie tych lat chyba coś dostałaś? – zapytał Rozum.

– Och – westchnęła głośno Dusza – Oczywiście. Ogrom wsparcia, troski, uwagi, życzliwości. Godziny rozmów, kilka spotkań. I matczyną miłość.

– Matczyną miłość? – zdziwił się Rozum.

– Tak. Matczyną miłość. Ktoś mądry powiedział mi kiedyś, że mogę mieć taką matkę, jaką tylko chcę. Ponieważ ONA łączyła w sobie cechy tej wymarzonej, odważyłam się powiedzieć, że chciałabym, żeby była moją mamą.

– I co powiedziała?

– Moje dziecko, przecież od dawna nią jestem!

(8 października 2022)

[...]

ciche źródło oczekiwań pragnień 

deklaracji złożonych mimochodem

gaszących na chwilę głód sieroctwa 

tkwiący w trzewiach jestestwa

kusi słowem 

ciepłym gestem

dotykiem

którego nie będzie 

choć przecież miał być

w zasięgu ręki 

poza zasięgiem 

zakazany owoc

ONA

(6 października 2022)