– A co w sytuacji – zapytało Serce – Kiedy ktoś nie zrozumiał mojej intencji, moich motywacji, które wynikają z natury moich problemów, i odebrał prośbę jako atak na siebie?
– Doprecyzuj, o co ci chodziło, ale nie przepraszaj – odparł mądry Rozum.
– Doprecyzowanie tylko dolewa oliwy do ognia – zasmuciło się Serce.
– Nie możesz nic więcej zrobić – Rozum rozłożył ręce.
– Mogę.
– Możesz? – mocno zdziwił się Rozum.
– Mogę zadać sobie pytanie, co sprawiło, że osoba, wobec której jestem bardzo życzliwe, przeżyła w przeszłości, że w słowach kierowanych do niej doszukuje się złych intencji i czuje się atakowana? Przed kim musiała udowadniać, że jest mądrym, wartościowym i dobrym człowiekiem? Jak ogromny musi być ból, który nosi w sobie, że mechanizm obronny odpala się w niej jak petarda, co uniemożliwia złapanie dystansu? Kto nie dał jej miłości i pełnej akceptacji, jakie powinien dać? Kto tak bardzo ją skrzywdził?
– A! – z olśnieniem w głosie zareagował Rozum – Czyli każdy skutek ma swoją przyczynę.
Widziałam wczoraj prawdziwą, bezwarunkową miłość. Tak rzeczywistą, że aż zalała mnie swoim ciepłem. Całkowitą akceptację i oddanie, których nie da się opisać słowami.
– Hej, synek – powiedział tata do dziecka z szacunkiem tak wielkim, że nie da się zmierzyć go żadną miarą – Weź się nie wygłupiaj.
Synek się uśmiechnął, bo dobrze wyczuł żart ojca. Otulony głębokim uczuciem rodziców może rozwijać się we własnym tempie. I osiągnie wiele, nawet jeśli w drodze do celu przeszkadza mu porażenie mózgowe, ponieważ Mama i Tata karmią go wszelkimi możliwymi staraniami, wysiłkami, wytrwałością i... prawdziwą miłością.
Jest moc! Wszyscy wybałuszymy gały, kiedy nas Synek zaskoczy! A zaskoczy na pewno. Zresztą robi to przecież nieustannie. Spryciarz mały potrafiący liczyć w języku angielskim!
Poryczałam się przez Was. Przez tę miłość, którą mi wczoraj pokazaliście (nie pierwszy raz). Dziękuję 💝
Ferie w Zakopanem dzięki Iskrze spędzam w Szczecinie – zdjęcia stamtąd robią robotę. To świetna alternatywa w sytuacji, gdy nieszczęścia chodzą parami. Góry odbiję sobie latem.
Jest moc 💪
– Chodź, zjedziemy razem – zachęcająco mówi mąż do skupionej na telefonie żony, która nawet na chwilę nie odrywa od niego nosa, tylko burczy odpychająco – No, chodź.
– Czekaj, muszę tylko coś napisać – tłumaczy, formułując wpis na Facebooku.
– Może mnie poświęć trochę czasu – domaga się małżonek – Tak rzadko coś razem robimy.
– Mówiłam, zaczekaj – z irytacją odpowiada żona – Nie mogę się przez ciebie skupić. Zaczekaj chwilę.
Zrezygnowany mąż usiadł w końcu obok zaaferowanej żony i czeka.
– Przeczytam ci – po długich kilkunastu minutach mówi żona – Kochany mężu, z okazji twoich urodzin życzę ci spełnienia najskrytszych marzeń. Jesteś moim skarbem. Każda chwila spędzona z tobą to dla mnie dar. Mam szczęście, że spotkałam cię na swojej drodze. Nie wyobrażam sobie życia bez ciebie. Love You.
– Ładnie.
– Czekaj – z ekscytacją dodaje żona – Mam już nawet kilka lajków.
I siedzą dalej. Mąż czeka na wspólny zjazd, żona na nowe lajki.
– Dlaczego niektórzy ludzie nigdy nie przepraszają, choć doskonale zdają sobie sprawę z tego, że bardzo kogoś skrzywdzili? – zapytało Serce.
– Powodów może być naprawdę wiele – odparł Rozum.
– Jakie na przykład?
– Na przykład bardzo się wstydzą albo znajdują usprawiedliwienie dla czynów, jakich się dopuścili.
– Czy zło można usprawiedliwiać? – dopytało Serce.
– Zło można tłumaczyć, ale nigdy usprawiedliwiać.
Co autor miał na myśli, nie wiem.
Historii wielkiego zagubienia jest wiele i mają one zwykle swój początek we wczesnym dzieciństwie, ciągną się później za człowiekiem jak pajęcza nić, a zdrowy rozsądek siedzi cichutko w kącie i kpi. Albo przygląda się uważnie wszystkim poczynaniom i zachodzi w głowę, jak to możliwe, że osoba, która wie całkiem dużo, wciąż wpada w pułapki wyuczonych mechanizmów.
Teraz przynajmniej Marta umiała już płakać i mogła wylewać ze łzami każdy zrodzony ból. Zupełnie inaczej było w liceum, kiedy chowała się w szkolnej łazience, by ukryć przed światem upokorzenie, żal i przeogromny wstyd. Przykre emocje rozsadzały wtedy jej wnętrze, a ona sama gubiła się w labiryncie życia, w którym nie potrafiła znaleźć właściwej drogi.
Nie zaproszono jej nigdy na urodziny. Kiedy w klasie maturalnej rówieśnicy urządzali osiemnastki, nikt nawet przez chwilę nie pomyślał o Marcie, o kimś, kto sam wiedział, że nie zasługuje na miłość, troskę i uwagę. Dziewczyna przyzwyczaiła się do faktu, że na lekcjach zawsze siedzi sama, i do faktu, że świat nie da jej tego, czego ona sama nie ma w sobie. Jest on przecież jak lustro odzwierciedlające każdy aspekt ludzkiego istnienia.
– Mamo – powiedziała Marta podczas któregoś z weekendów – Jestem głupia, brzydka i nikt mnie nie lubi. I nigdy nie spotkam nikogo, kto mnie pokocha.
– Przestań – jak zwykle ostro odparła matka – Każda potwora znajdzie swojego amatora. Zajmij się lepiej czymś pożytecznym, zamiast użalać się nad sobą.
– Mam problem – ciągnęła dziewczyna – I nie wiem, jak sobie z nim poradzić.
– Czekaj, czekaj – kobieta nagle się ożywiła – To mówisz, że matury zaczną się w tym roku w środę? Masz bardzo niewiele czasu, żeby się przygotować.
Potem wzięła do ręki małą karteczkę, na której zaczęła spisywać listę zakupów na niedzielę.
– Zrobimy rosołek, więc tak – kontynuowała matka – Trzeba kupić włoszczyznę i mąkę. Domowy makaron jest najlepszy.
Dziewczyna nauczyła się milknąć w sytuacjach, w których nie było przestrzeni do szczerej rozmowy. Przerażała ją złość matki, dlatego za każdym razem, gdy wyczuła niewygodę konwersacji, rozpromieniała się i uśmiechała szeroko, by dać wyraźny sygnał, że zamyka sprawę. Uczyła się tego przez bardzo długi czas.
Siedziały wtedy razem przy kuchennym stole. Marta miała wówczas około trzynastu lat i gdy wreszcie zebrała się na odwagę, by powiedzieć o swoim problemie, z ciężkością w głosie i z wielką obawą w sercu zapytała:
– Mamo, czy mogłabym ci o czymś powiedzieć?
Matka natychmiast zesztywniała mentalnie, a wyraz jej twarzy zdradzał pulsującą w jej wnętrzu wściekłość. Ostentacyjnie odwróciła wzrok i w dalszym ciągu, ukazując mimiką znużenie zmieszane z poirytowaniem, lepiła ruskie pierogi. Teraz jednak, gdy córka poprosiła o rozmowę, jej ruchy stały się bardzo nerwowe i chaotyczne. Jakby chciała krzyknąć całą sobą „przestań!”.
– Nastaw wodę – powiedziała ostro – Zobacz, która godzina. Obiad jeszcze niegotowy.
– Ale, mamo – spróbowała raz jeszcze Marta.
– Przestań! – krzyknęła nagle matka i odskoczyła od córki jak spłoszone zwierzę – Pewnie znowu zapomnisz o soli – dodała z oburzeniem w głosie.
– Dodałam soli – uspokoiła Marta, odruchowo kryjąc prawdziwe uczucia, żeby nie stracić odrobiny uwagi, jaką poświęcała jej matka podczas spotkań w kuchni – Wiesz? Dostałam piątkę z historii.
Lata doświadczeń nauczyły ją niewłaściwych sposobów reagowania i chociaż już o tym wiedziała, wciąż popełniała te same błędy. Lgnęła do ludzi, którzy tak jak matka rzucali w jej kierunku okruchy ciepła, a im bardziej ją odrzucali, tym bardziej starała się udowodnić, że jest warta uczucia. W relacjach z mężczyznami, żeby im się przypodobać, zaprzedawała całą siebie.
– Nauczyłam się jasno komunikować swoje potrzeby – powiedziała już jako dorosła kobieta podczas rozmowy ze swoim wewnętrznym głosem – I chociaż rozmówca reaguje na nie z aprobatą, nic w naszej relacji się nie zmienia. Jakby nie słyszał tego, co mówię. Albo jakby, co wewnętrznie bardzo mnie rani, celowo ignorował moje potrzeby.
– Czemu należy zaufać? – zapytał wewnętrzny głos – Słowom czy czynom?
– Czynom – ze smutkiem w głosie odpowiedziała Marta.
– Słowa, które nie mają potwierdzenia w czynach, są nic niewarte.
– Dlaczego wciąż popełniam te same błędy? Uśmiecham się, gdy mam ochotę się rozpłakać. Udaję, że nic się nie stało, zamiast się obrazić.
– Widocznie wciąż nie wierzysz, że zasługujesz na miłość i akceptację.
– I boję się odrzucenia, nawet jeśli stało się ono faktem i powinnam je zaakceptować.
– Dojrzałość pojawia się wtedy, kiedy człowiek przestaje żyć złudzeniami.
Nic w życiu nie jest czarne albo białe i kobieta doskonale o tym wiedziała, wierzyła ponadto, że wszechświat w całej swojej zawiłości jest dobry.
– On mnie już po prostu nie chce, ale brak przestrzeni do rozmowy czy brak odpowiedzi na potrzeby wcale nie musi oznaczać braku miłości – powiedziała po chwili Marta.
– Uwaga na złudzenia – natychmiast zareagował wewnętrzny głos – Prawdziwa miłość wyraża się w działaniach. Pamiętasz o tym?
– Wiem, wiem – uśmiechnęła się kobieta – Ale odrzucenie może mieć różne źródła i może na przykład być wynikiem lęku.
– Lęku? – zaciekawił się głos.
– Tak. Lęku przed zranieniem, oskarżeniami, porzuceniem, odsłonięciem własnej niedoskonałości. Czasami, gdy bardzo się czegoś boimy, po prostu się chowamy. I ja akurat dobrze o tym wiem.
– I co teraz zrobisz?
– Nic. Po prostu puszczę.
– Tak po prostu? – zdziwił się głos.
– Może nie aż tak po prostu, ale zrobię to, ponieważ bardzo go kocham.
– Powiedziałaś mu, że go kochasz?
– Nigdy nie zrobiłam tego słownie, a teraz nie mogę tego powiedzieć.
– Dlaczego?
– Teraz byłaby to manipulacja. Wiążąca i uniemożliwiająca odejście, a chcę pozostawić mu wybór. Jeśli zdecyduje się zostać w moim życiu, znajdzie sposób, żeby pokazać mi, że jestem dla niego ważna.
Marta długo nie umiała odpuścić. Nie było jej łatwo. Nieustannie powracały myśli przekonujące ją o własnej winie i odpowiedzialności, dlatego z całych sił próbowała wcześniej wszystko naprawić. Bywała pewna, że wybrała zły moment, inicjując rozmowę, zadzwoniła w najmniej pożądanym momencie, zadała niewłaściwe pytanie, odsłoniła niepotrzebnie swoje trudne przeżycia, a powinna być przecież zawsze pogodna i zarażająca dobrym humorem, powiedziała coś, co mogło mężczyznę urazić, i bardzo tego żałowała. Teraz jednak rozumiała już wszystko. Znalazła w końcu w sobie siłę, by móc wypowiedzieć wewnętrznie: „Chociaż bardzo cię kocham i bardzo mnie to rozstanie boli, pozwalam ci odejść”.
Zaczęło się ciekawie. W drodze do Zakopanego utopiłam telefon w sedesie w przydrożnym barze.
Da się?
Da się!
I padł.
– Nie mogłaś po prostu powiedzieć, że chcesz nowy telefon? – w kolejce do kasy z nówką sztuką w ręce pyta moja druga Pełna Połówka.
Co się jeszcze wydarzy? Aż strach się bać!
– Dlaczego – zapytało Serce – Kiedy słyszę głos intuicji, która nigdy mnie nie myli, próbuję go w sobie zagłuszyć?
– Ponieważ nie jesteś gotowe na przyjęcie prawdy – odparł Rozum.
– Czy kiedykolwiek będę? – dopytało zalęknione Serce.
– Oczywiście! Gdy zaakceptujesz życie i wszystko, co z nim związane, takim, jakie ono jest.
Zobaczył wpis na blogu i skomentował:
I czar prysł 😅
Studniówka z klasą wychowawczą zakończyła się pięknym makaronikowym akcentem, za który oczywiście serdecznie dziękuję.
Otrzymałam od Ziębuszki zdjęcie Koko.
W odpowiedzi odwdzięczyłam się swoim.
Ja: Widzisz, jak wiele nas łączy?
Ziębuszka: No masz!
My się już z tej relacji nie wykręcimy. Nie ma siły. Za dużo nas łączy.
– Jejku – z zachwytem i z zazdrością w głosie mówię do Kali, gdy przypadkiem (😉) dostrzegłam jej warunki – Masz przedziałek między cyckami. Ja nie mam.
Zaskoczona i zbita z tropu staje jednak na wysokości zadania i próbuje mnie pocieszyć:
– Ty też na pewno masz gdzieś przedziałek.
Jesssuuu, czy to się wydarzyło naprawdę?! O czym obie pomyślałyśmy, że ryknęłyśmy śmiechem?
Żenada!
Wizja przyszłości rysuje się w pięknych barwach:
💝zawsze usłyszę głos intuicji i nic nigdy jej nie zagłuszy;
💝wszystko ułoży się po mojej myśli, a jeśli coś wydarzy się inaczej, niż zaplanowałam, to tylko po to, bym mogła wyciągnąć z tego naukę;
💝doświadczenia, które są przede mną, sprawią, że stanę się silniejsza i pewna siebie;
💝czekają mnie sukcesy w życiu rodzinnym i zawodowym;
💝nie zabraknie mi zdrowia, miłości i szczęścia;
💝zrealizuję marzenia i osiągnę wewnętrzny spokój.
Kiedy Małgosia przelała na papier wspomnienia z lat minionych (ba! wyrzygała je po prostu!), poczuła się uwolniona od nich na tyle, że przestała wreszcie bezradnie tkwić w przeszłości i mogła ponownie spróbować ułożyć sobie życie. Poukładała na półkach świadomości przebłyski wspomnień, zamiotła wokół starannie, posegregowała bolesne skrawki i stworzyła jakiś swoisty porządek we własnej głowie. Zrozumiała, i ten wniosek chyba okazał się dla niej kluczowy, że nie może mieć wpływu na zdarzenia, które wydarzyły się dawno temu, i nie może, co bolało ją już wtedy trochę mniej, zmienić swojej przeszłości, może natomiast spróbować zbudować swoją własną przyszłość. Z ogromnym uporem zatem zaczęła realizować wyznaczone cele, a siłą do walki było czerpanie radości z realizowania drobnostek. Pomyślała, że warto by spróbować spełnić marzenia, jakie kiedykolwiek zrodziły się w jej umyśle, a to stało się motorem do dalszych działań.
– Postanowione – stwierdziła definitywnie – Koniec. Kropka. Gwiazdka.
W worze, do którego wrzuciła wszystkie swoje pragnienia, znalazły się zarówno malutkie tęsknotki, jak i ogromne zamierzenia, które postanowiła zrealizować w przyszłości. Chciała wyjść za mąż, kupić mieszkanie, mieć psa, zrobić prawo jazdy… Wyliczała lekko i zapisywała w pamiętniku wszystkie pomysły. I nie widziała przeszkody, która miałaby jej uniemożliwić osiągnięcie tego wszystkiego, czego pragnęła. „Jest misja, jest działanie” – myślała, a każdy osiągnięty cel, czy każde spełnione marzenie było krokiem w przyszłość. I o to właśnie chodziło. Małgosia nie miała wielkiego wyboru. Mogła stanąć w miejscu i pozwolić, aby pochłonęła ją przeszłość, albo ruszyć do przodu i brnąć w przyszłość, przedzierać się przez codzienność i nie pozwolić sobie na utonięcie.
Po opuszczeniu rodzinnego domu w relacjach międzyludzkich poniosła całkowitą porażkę chyba z tego powodu, że przenikał ją lęk. Nawet jeśli jakimś sposobem starała się przylgnąć do otoczenia, zawsze czuła swoją odrębność, jakby oddzielała ją od ludzi ogromnie gruba tafla szkła. I kiedy dryfowała przez życie, rozpaczliwie starając się powstrzymać trawiący ból, czuła się jak element układanki, którego nie dało się w żaden sposób nigdzie dopasować. Postanowiła być serdeczna dla ludzi, uprzejma i pomocna, ale jednocześnie zdystansowana, żeby nikt nie mógł jej skrzywdzić. Zaczęła karmić się wrażeniami, które dawały radość i spełnienie i uszczęśliwiały ją w jakiś sposób. Z pasją wykonywała wszelkie czynności, a to dawało ogromną satysfakcję, ponieważ zadanie wykonała najlepiej, jak tylko potrafiła. Ujmowały ją teksty Agnieszki Osieckiej i przestała przejmować się tym, że lubi słuchać staroci. Po prostu słuchała tego, co koiło młode zmysły. Zaczęła okrywać swoje ciało ciepłymi barwami, a to sprawiło, że udało się w dużej mierze zaakceptować samą siebie. Otulała ją zieleń, ogrzewał brąz, rozpromieniał rudy, ukrywała czerń, a takie zabiegi jak przywdziewanie odzieży konkretnej barwy sprawiały, że niewytłumaczalnie czuła się bezpieczniej. To dziwne, i irracjonalne zarazem, że w chłodnych barwach czuła się bardzo nieswojo.
W momentach, gdy budziły się wspomnienia sprzed lat i próbowały zawładnąć umysł Małgosi tak, że trudno jej było trwać w rzeczywistości, wyruszała na długie wyprawy, aby dać upust nagromadzonym emocjom. Taki wentyl bezpieczeństwa zapobiegający eksplozji, jaka mogłaby nastąpić, gdyby żale nie znalazły ujścia.
Mazury poznała przypadkiem, ale gdy już je poznała, wracała w tamte strony zawsze, gdy potrzebowała uciszyć rozżaloną duszę. Odnalazła tym samym swoją własną oazę, w której starała się odszukać jakąś zagubioną dawniej część siebie, i w której mogła ukrywać się przed światem w gęstych zaroślach mazurskich lasów i otulać się przyrodą jak wełnianym, grubym pledem, co pozwalało dziewczynie odczuwać upragnione ciepło. Gdy nie miała możliwości wyjazdu, pokonywała pieszo kilometry, aż emocje opadły, a rozszalałe wspomnienia ucichły. Zamiłowanie do długich spacerów, czasami kilkugodzinnych, odkryła dawno temu i każdorazowo, gdy tylko obudziła się we wnętrzu jakaś tęsknota, wyruszała w drogę. Oswobadzała w ten sposób nie ciało, ale ducha, i udowadniała sobie, że wszystko jest możliwe. Tak niewiele i tak dużo jednocześnie robiła dla siebie i zyskiwała tym samym błogie ukojenie, bo nie trwała w przymusie, tylko działała zgodnie z własną wolą.
*
Małgosia wciąż bała się osądu swojej osoby i oskarżenia, dlatego postanowiła na zawsze ukryć przed światem prawdę o przeszłości. Słowa wypowiedziane przez arcybiskupa Kościoła odebrała jak uderzenie kamieniem w twarz:
– Wielu molestowań udałoby się uniknąć, gdyby relacje między rodzicami były zdrowe – powiedział dziennikarzom – Często wyzwala się ta niewłaściwa postawa czy nadużycie, kiedy dziecko szuka miłości. Ono lgnie, ono szuka. I jeszcze zagubi się samo, i jeszcze tego drugiego człowieka wciąga.
Ot co. Esencja zawarta w kilku zdaniach, mogąca nakłonić do wysnucia trafnego wniosku, że problem jest bardziej złożony, niż komukolwiek mogłoby się wydawać, i skłaniająca Małgosię do myślenia, że swoją postawą sprowadziła na złą drogę własnego kata.
Opinie, na które natknęła się w mediach, skłaniały również do myślenia, że ludzie sądzą, że najgorsze cechy ciemiężyciela przechodzą na ofiarę. Zresztą to społeczność przypina łatki: „ofiara molestowania”, „ofiara bicia”, i piętnuje, a ona bardzo nie chciała zostać napiętnowana, dlatego milczenie okazało się słuszne. Miała, co prawda, czasami ochotę poskarżyć się komuś na swój los albo wypłakać się w czyjeś ramiona, ponieważ jednak bardzo trudno było jej komukolwiek zaufać, nie umiała wyrazić się w żaden sposób i pomyślała ponadto, że zwierzenie się osobie obcej byłoby poniżające. Prosić kogoś obcego o pomoc i liczyć na jego łaskę… I ostatecznie doświadczyć zranienia.
*
Dziewczyna odnosi wrażenie, że to właśnie przez psychiczne osamotnienie, które pochłonęło duży kawał jej młodego życia, mogła wreszcie zrozumieć, kim jest, i utwierdziła się w przekonaniu, że obok niej od wielu lat stał anioł w ludzkiej postaci, który każdym ciepłym gestem odpychał ją od niebezpieczeństw. Anioł, który pozwalał na samotność, gdy najbardziej jej potrzebowała; który nie starał się wchodzić głębiej w życie Małgosi, niż była na to gotowa; który słuchał uważnie tego, co miała do powiedzenia, i okazywał zrozumienie dla tych słów, które wypowiadała, i dla tych słów, których nie chciała wypowiedzieć, aby nie wpuścić go do swojego ponurego świata.
Kiedyś, długo po załamaniu, gdy była już wystarczająco silna, a jej życie stało się harmonijne, odczuła wewnętrzną powinność powiedzenia przyjacielowi o wydarzeniach z przeszłości.
– Nie musisz mi o tym mówić – powiedział, zanim zaczęła – Chyba że naprawdę tego chcesz.
Małgosia zdała sobie wówczas sprawę z własnego ograniczenia, a próba pokonania go byłaby przymusem. Nie umiała ani nazwać krzywdy, jakiej doświadczyła, ani wydusić z siebie prawdy, więc ostatecznie nie wpuścili mętnej przeszłości do ich wspólnego życia.
Kiedy Małgosia zobaczyła wzrok przyjaciela, pełen zrozumienia i pełen przenikającego ją całą ciepła, wtuliła się w niego najmocniej, jak tylko było możliwe. Objął ją wtedy całym sobą, co dało dziewczynie poczucie bezpieczeństwa, jakiego nigdy wcześniej nie doświadczyła, i całując jej głowę, szepnął:
– Już dobrze.
*
Małgosia długo nosiła w sobie pragnienie upodobnienia się do reszty świata, pragnienie bycia zwyczajną dziewczyną, ale po wielu nieudanych próbach, które doprowadzały z reguły do ogromnej kompromitacji, zrezygnowała ze starań. W jednym z takich momentów jednak, kiedy jakaś cząstka jej koniecznie chciała przylgnąć i upodobnić się do reszty, mając wiedzę o poczynaniach znajomych, zapytała:
– Czy uważasz, że i my moglibyśmy już to zrobić? – ot tak, zupełnie bez zastanowienia.
– Absolutnie nie – odparł stanowczo przyjaciel.
– Dlaczego nie?
– Bo nie jesteś na to gotowa.
I rzeczywiście, kiedy miał nastąpić ich pierwszy raz, nie pytała, nie zastanawiała się nad gotowością, tylko po prostu…
Tamtego wieczoru, po dniu, w którym udało się osiągnąć coś bardzo ważnego i kiedy rozmawiali o sukcesie z nieposkromioną radością w głosach, a całe ich wnętrza przepełnione były niemożliwym do opisania szczęściem, zbliżyli się do siebie.
Piękno takich wydarzeń zawiera się właśnie w tym, że nie są planowane ani przemyślane i stanowią spełnienie dwóch zakochanych w sobie ludzi. A w tym spełnieniu, kierowanym prawdziwą miłością i namiastką wewnętrznej harmonii, Małgosia była bezpieczna. I kiedy ból wkradł się niepostrzeżenie, ponieważ obudziły się w umyśle wspomnienia sprzed kilku lat, wystarczyło ciche „już nie” z jej strony i przyjaciel automatycznie wycofał się.
– Przepraszam – powiedziała, kiedy psychiczna blokada okazała się silniejsza od woli.
– Nic się nie stało – odpowiedział – Powolutku.
Później objął ją i był. Po prostu był i nie pozwolił, żeby przez swoją niedoskonałość poczuła się jak zużyty i wybrakowany towar.
– Nie od razu zbudowano Rzym – zażartował, a jego głos przepełniony był szczerym zrozumieniem i cierpliwością, dzięki którym blokady musiały w przyszłości runąć – Małymi kroczkami dojdziemy do celu.
Małgosia odświeża i pielęgnuje w swoim umyśle wspomnienie tamtej chwili przeżytej z przyjacielem i wspomnienia wielu innych cudownych chwil, których ofiarodawcami byli dobrzy ludzie, jakich spotkała na swojej drodze. Bo tak jak dobre słowa, czy iskra życzliwości, z którymi budowała siebie, tak i miłe wspomnienia stały się pierwiastkiem ciepła jej istnienia. Okazało się ponadto, że przestała patrzeć na samą siebie jak na osobę skrzywdzoną w przeszłości, a zaczęła widzieć postać idącą w przyszłość, spełniającą marzenia, realizującą cele, a podmuchem wiatru w żagle stały się słowa Sienkiewicza:
[…] nieszczęście ma to do siebie, iż stoi, a człowiek czy chce, czy nie chce, musi iść w przyszłość, więc odchodzi od niego coraz dalej. Wlecze się wprawdzie za człowiekiem nić bólu i pamięci, ale coraz cieńsza, albowiem siła rzeczy jest taka, że żyje się jutrem.
I chociaż wciąż przenika ją ogrom niepokonanego lęku, z którym każdego dnia podejmuje nową walkę, jest właśnie taka, że uczepia się jak rzep psiego ogona wszystkiego, co dobre i pozytywne, i z tym podąża w przyszłość. To coś, co ją określa. I choć zbudowała siebie z niezliczonej ilości strzępków, jej fundamentem są miłe słowa, przyjemne doznania, konstruktywne wnioski i cała masa pozytywnych fluidków od otaczających ją ludzi.
I tak oto powstają mity.
