miłość ukryta w słowach

Okazuje się, że wszystko jest kwestią interpretacji. Nie wystarczy odkryć dosłowny sens otrzymanego komunikatu, trzeba jeszcze umieć czytać między wierszami i my, nauczyciele Goethego, dobrze o tym wiemy.

Wchodzi wczoraj do pokoju nauczycielskiego nasza przełożona. Uśmiechnięta, serdeczna i milsza bardziej niż kiedykolwiek. Aż się nogi pod nami wszystkimi ugięły; krzesła pod tymi, którzy siedzieli. Patrzymy jeden po drugim, jakaś groza niepostrzeżenie zajrzała do naszych spłoszonych wnętrz.

– Dzień dobry wszystkim! – mówi dyrektorka – Miło was widzieć.

Oho! Popłoch sięgnął zenitu. Nie może być dobrze.

– To ja już może sobie pójdę – mówi psycholog i natychmiast kieruje kroki w stronę drzwi – ta zawsze wie, jak się zachować.

Milknę w odruchu samoobrony, wlepiam nos w leżące naprzeciw mnie notatki i czekam w napięciu na rozwój sytuacji. Kto mógł, ten się ewakuował, cała reszta, ze spuszczonym wzrokiem i pochyloną na znak pokory głową, czeka najgorszego.

– Co jest? – pyta zbulwersowana dyrektorka – Człowiek raz chciał być miły, a tu taka reakcja. 

A my przecież wszyscy dobrze wiemy, że najwyższy stopień serdeczności zawiera się w słowach: „Nienawidzę was wszystkich!”, wypowiedzianych przez pracodawcę tuż po przekroczeniu przez niego progu drzwi wejściowych do pokoju nauczycielskiego.

"Nienawidzę was!" – to jest prawdziwa miłość.

matczyne ciepło

Trudne, bardzo trudne jest życie dziecka w wieku szkolnym. Oprócz ciężkiego plecaka musi udźwignąć mnóstwo przykrych sytuacji, przed którymi nie potrafi i nie może nawet się ustrzec. Czasami tak przykrych, że aż brakuje słów. W takich chwilach wbiega po lekcjach do domu i wskakuje matce na kolana, zwijając się przy tym w kłębek łatwy do utulenia.

– Czy wiesz – pyta po wylaniu miliona łez – Jak cudownie jest przytulić się do mamy, gdy jest tak bardzo źle?

Nie, nie wiem – kobieta myśli z bólem i na chwilę zanurza się w melancholii i w obudzonej nagle tęsknocie za tym, czego nie miała, żeby za chwilę – zdając sobie sprawę z roli, jaką w tej relacji pełni – szybko się ocknąć.

– Wiem – odpowiada najcieplej, jak umie – Jak to jest trzymać w swoich ramionach malutką, kochaną córeczkę, głaskać ją po główce, po pleckach, słyszeć jej zmieniający się wraz z emocjami oddech i czuć ciepło delikatnego ciałka. Cudownie jest tego doświadczać.

[...]

Kwiatek, którego się nie podlewa, umiera.

Nie rozmawiamy, nie piszemy do siebie, nie widujemy się, nie dzielimy się codziennymi sprawami, nie stwarzamy okazji – co się stanie z naszą przyjaźnią?

Chciałabym móc opowiedzieć Ci o wyprawie w góry, o zmaganiach z samą sobą i planach, jak się z nimi uporać. 

Chciałabym usłyszeć o Tobie...

Tylko przestrzeni brak.

światełko

Czasami trzeba bardzo długo iść, żeby zobaczyć światełko. 

Dam znać, gdy błyśnie mi przed oczami.

otwarte drzwi

Samotność jest tym większa, im większy uśmiech gości na twojej twarzy.

Znam dobrze jej smak. Jej kształt. Jej rozmiar.

Brakuje mi otwartych drzwi...

Słaba silna wola

Czego szukasz na szczycie Śnieżki w Karkonoszach? W ten pochmurny jesienny dzień? Mądrości mędrca, który pokonał każdy trud, by znaleźć się w miejscu triumfu? A może w miejscu przeznaczenia?

Miłości wszechświata, by z bliskiej wysokości mogła cię zalać życiodajnym ciepłem? Dlatego właśnie kierujesz spojrzenie ku górze i rozpościerasz ramiona w ciągłym czekaniu? Na cud?

Szacunku do siebie za niekoniecznie godny uznania wysiłek – dający co najwyżej uczucie spełnienia i ulgi?

To, czego szukasz w oddali, jest w tobie. W drodze do celu, wędrowcu, niech nie zwiedzie cię nigdy twoja słaba silna wola.