wdzięczność

W odpowiedzi na opublikowane przeze mnie posty, Ziębuszka przesłała myśl, która koniecznie musiała się tu znaleźć:

Wdzięczność otwiera pełnię życia. Sprawia, że to, co mamy, wystarcza. 

Zamienia opór w akceptację, chaos w porządek, konfuzję w klarowność. 

Może zamienić posiłek w ucztę, mieszkanie w dom, obcego w przyjaciela. 
Wdzięczność nadaje sens przeszłości, przynosi pokój dzisiaj i tworzy wizję jutra.

(Melody Beattie}

Na temat wdzięczności nie będę się rozwodzić, na pewno nie dziś, uznaję jednak jej ważność. Umiem odróżniać światło od ciemności, jawę od snu, dobro od zła, widzieć, że życie składa się z pełnej gamy barw, jakie dostrzegam w relacjach z ludźmi – dzięki temu właśnie nigdy nie przekreślam dobra, jakie kiedykolwiek otrzymałam od spotkanych w swoim życiu osób i nieustająco jestem za nie wdzięczna. Dziękuję, że jestem, że żyję.

A Tobie, Ziębuszko, dziękuję za Twoją obecność, wsparcie i troskę, za otwarte serce, za nasze pisane rozmowy, które są dla mnie jak powietrze, za spotkania trwające do późnych godzin nocnych, za Twoją wrażliwość i podobną do mojej percepcję życia, za ciepło grzejące moją duszę, za szczerość i otwartość, dzięki którym czuję, że jestem dla Ciebie kimś ważnym, za wspólnie spędzony już czas i ten, który wciąż mamy...