śladem wieszcza

spojrzał na niego

oczyma zmarniałej duszy

jak stojąc na górze Mont Blanc

wyrzucał w przestrzeń górnolotne słowa 

rozczarowany światem i ludźmi

posąg człowieka na posągu świata

jak żyć, Kordianie?

zapytał drżącym głosem 

chcąc znaleźć sens w bezsensie

w codziennych dążeniach na oślep

gdy przeszłość depcze po piętach

i gubi w czeluściach miasta

spojrzał zapytał zapłakał

stojąc bezwstydnie na skraju

psychicznej wytrzymałości

on – człowiek 

marionetka w rękach dawnych ran